AUTOPORTRET CHOREOGRAFICZNY Maria Stokłosa

„Byłam w Londynie. Miałam starą Nokię i próbowałam dodzwonić się do Einy i Miszki. Jechałam czymś, co było w połowie fotelem, a w połowie taksówką z włączonym taksometrem”. To fragment snu z prywatnego archiwum Marii Stokłosy. AUTOPORTRET CHOREOGRAFICZNY w Pawilonie tańca i innych sztuk performatywnych. 📅 16.10 (piątek), 19.00 📌 Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych, Wybrzeże Kościuszkowskie 22, Warszawa ⏳ Czas trwania: 60 minut ❕ Spektakl dla osób od 16. roku życia, zawiera sceny nagości 🎟️ Informacje i bilety: pawilontanca.pl/autoportretchoreograficzny W AUTOPORTRECIE CHOREOGRAFICZNYM Maria Stokłosa podąża za serią ruchowych i performatywnych inspiracji. Dzieli się też prywatnym archiwum snów i tekstów. Dramaturgię spektaklu buduje w relacji z widownią, więc przedstawienie rozwija się dzięki osobom obecnym na sali i w odpowiedzi na nie. Spektakl łączy analityczne podejście artystki do improwizacji tanecznej z choreograficzną pracą nad różnymi figurami kobiet, które ucieleśnia i rozchwiewa. Taniec staje się tu intensywnym sposobem postrzegania siebie i otoczenia, bycia w relacji z własnym ciałem, pamięcią i emocjami. Jest też medium, przez które artystka dzieli się swoją wrażliwością na świat – na serio i z brawurowym poczuciem humoru. Czy taniec polega na tym, żeby mieć większą kontrolę nad ciałem? A może niekontrolowane gesty, przypominające czkawkę i „rozlazłość”, też mówią coś o tym, czym jest taniec? Spektakl powstał w ramach cyklu Centralna Scena Tańca, który zaprasza uznane polskie choreografki i choreografów do podzielenia się swoimi historiami, praktykami albo fantazjami w dowolnie wybranej formie. Choreografia i taniec: Maria Stokłosa Operator programu: Fundacja Burdąg Producentka kreatywna: Zuza Kubiak MARIA STOKŁOSA Choreografka, tancerka, prezeska Fundacji Burdąg/Centrum w Ruchu. Tworzy spektakle z obszaru choreografii eksperymentalnej, traktując taniec jako praktykę artystyczną, intelektualną i społeczną, która wykracza poza scenę. Angażuje innych w procesy twórcze, łącząc sztukę, badania i edukację. Od ponad dekady działa na rzecz rozwoju tańca współczesnego jako członkini kolektywu Centrum w Ruchu i prowadząca kurs „Choreografia w Centrum”. Działalność Centrum została doceniona Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2024) oraz Nagrodą im. Konstantego Puzyny (2026). Autorka solowych spektakli, m.in. „Zaczynając od działania” i „Poczucie fragmentaryczności”, oraz prac grupowych, m.in. „Kompozycje teraźniejszości”, „Rzeczywistość skomponowana”, „Publiczność” i „Muzeum ciał”. Absolwentka SNDO w Amsterdamie, London Contemporary Dance School oraz Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.