Szatnia41 - Elżbieta Jabłońska

Szatnia41 - Elżbieta Jabłońska CHCEMY CAŁEGO ŻYCIA 13.10.-30.11.2026 Wystawa otwarta w dni pracujące pomiędzy 8.00 a 18.00 __________ Elżbieta Jabłońska to artystka wizualna, podejmująca ironiczną grę z przypisywanymi jednostce rolami społecznymi, mechanizmami funkcjonowania instytucji kultury, poddająca refleksji zaangażowanie społeczne w obszarze sztuki. Jej twórczość wpisywana jest często w obręb sztuki feministycznej czy postfeministycznej. Tworzy głównie instalacje, fotografie, performance oraz działania czasowo-przestrzenne. Traktuje dzieło sztuki jako obiekt relacyjny, którego sens i znaczenie może podlegać zmianom i negocjacji. Aktualnie koncentruje się na gestach artystycznych, które zachęcają do działania, do budowania chwilowej wspólnoty, tworzenia pola wzajemnej komunikacji i porozumienia rezygnując tym samym z produkcji materii, a czasem również z własnego autorstwa. Profesora na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Laureatka nagrody Spojrzenia (2003 r.) oraz Nagrody im. Katarzyny Kobro (2023 r.). Prezeska Fundacji W788. www.elajablonska.com __________ CHCEMY CAŁEGO ŻYCIA Neon „Chcemy całego życia” został zaprojektowany na podstawie odręcznego pisma Zofii Nałkowskiej, odnalezionego w notatkach i zapiskach przechowywanych w Muzeum Zofii i Wacława Nałkowskich w Wołominie. Interesowało mnie nie tylko przywołanie słów pisarki, lecz także uruchomienie materialnego śladu jej obecności. Charakter pisma został przełożony na światło, a prywatny gest ręki zyskał formę publicznego komunikatu. Pierwsza edycja pracy powstała w 2022 roku w ramach Festiwalu Szkła i do dziś funkcjonuje na fasadzie Miejskiego Domu Kultury w Wołominie. Kolejna została zrealizowana w 2024 roku na wystawę „Chcemy całego życia. Feminizmy w sztuce polskiej” w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. Praca wpisuje się w serię moich neonowych wypowiedzi, dialogując z realizacją „Czy twój umysł jest pełen dobroci” (2005), projektem „Nowe Życie” (2010) oraz neonem „A wszystko, co istnieje jest nicością/miłością” (2021). Światło staje się w nich nośnikiem słów, które nie tworzą zamkniętego przekazu, lecz pozostają zaproszeniem do rozmowy, negocjowania znaczeń i wyobrażania sobie innych sposobów bycia razem. „Chcemy całego życia” można rozumieć możliwie szeroko jako prawo do samostanowienia, pracy i twórczości, ale także do odpoczynku, troski, relacji, współzależności i zmiany. To sprzeciw wobec redukowania życia do społecznie przypisanych ról i ekonomicznej użyteczności. Historyczne żądanie emancypacji spotyka się tu ze współczesnym pytaniem o możliwość budowania świata opartego na wzajemności, uważności i współistnieniu. __________ Koordynacja wystawy: Alicja Kochanowicz Maciej Kwietnicki __________ NIEMIEJSCE to ludzie, których pasją jest poszukiwanie nowych przestrzeni dla sztuki. Przestrzeni w sensie materialnym, eksplorowanie możliwości realnie istniejących miejsc, przekształcanie ich w duchu Marca Auge w obszar pełen zakorzenionych sensów. Równie ważne są jednak działania, dla których kategoria miejsca wydaje się być niedookreślona, w świecie wirtualnym, mentalnym czy wyobrażeniowym. Niemiejsce zakłada eksperymentowanie z rozmaitymi strategiami wystawienniczymi. Stąd w programie mieszczą się zarówno tradycyjne wystawy w galerii Forum jak i hybrydowy projekt Szatnia, działania efemeryczne, wirtualne, publikacje naukowo-artystyczne, wizyty studyjne, plenery i wiele innych. Niemiejce to ludzie, którym zależy na stworzeniu sytuacji bezpiecznej i swobodnej wymiany myśli, emocji i zadawania trudnych pytań ułatwiających odbiorczyniom i odbiorcą zrozumienie rzeczywistości za pomocą sztuki. ______________ SZATNIA: Każdy, kto choć raz był w głównym budynku Wydziału Sztuk Pięknych w Toruniu, trafił na nią. Świadomie bądź nie, mijał ją, a wraz z nią wiele niewybrzmiałych historii. Przez te wszystkie lata pełniła różne funkcje — od tych, dla których została powołana, po składzik, w którym trzymało się szpargały, dla których nie było gdzie indziej miejsca. W sposób płynny sama stała się szpargałem, a z miejsca o bardzo konkretnym zastosowaniu stała się niemiejscem. Czas zatem nadać jej nowe życie. Czas zdefiniować szatnię na nowo! Pragniemy, by szatnia stała się przestrzenią działania, w której artyści niczym w sztafecie, jeden po drugim będą opowiadali swoje historie, wciągając w to kolejne osoby. Chcemy tę bardzo małą, specyficzną przestrzeń wypełnić narracjami, których przez tak długi czas w tym miejscu brakowało. Szanowni Państwo, zapraszamy do Szatni.